شبنم چشمای تو روی ژاله قلب من می باره.کاش می دونستم پشت شیشه بارون چه ترانه گمشده ای دفن شده که مهری خاموش تن خاک را نوازش می کنه. باتوام با تویی که فرسنگ ها از من فاصله داری پنجره بسته شده نگاهتو باز کن.باز کن  اون پنجره ای که رو به بی کرانه تا من با نگاه تو تقدس پیدا کنم.من که در سراب زندگی همیشه های  نگاهم سمت تو.با تو هستم ای مسافر جاده های مه گرقته اندوه.درنگ کن و به کوچه های خاطرات سری بزن و یاد کن اون زمان رو که به حریم عاشقان پا برهنه پا گذاشتی و اهوی دشتم در دام دل تو اسیر شدو تو کوزه بلورین محبت را به من دادی اما یادت نبود که نور با سایه عاشق بازی میکرد و تو باید صبورانه مهره های شطرنج زندگی را جا به جا می کردی تا به بازی تقدیر نبازی و اینک چه بی رحمانه حرمت عشق و اشک های مرا شکستی و از من و دنیای من جدا شدی.